بسم الله نوشته بود: ...من عشق فکتم و عف و صبر فمات مات شهیدا...یعنی هر کسی که عاشق شود، پس آن را کتمان کند، عفت بورزد و صبر کند و سپس بمیرد، شهیدگونه مرده است. پ.ن 1: داشتم فکر میکردم توی این روایتِ نقل شده از شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید تصریح نشده است که اگر این فرد، از شدتِ عشق مرد، اوضاعش چه گونه می شود. فکر کردم شاید باید به قاعده ی دو شهید اجر بگیرد. پ.ن 2: می خواستم کتمان کنم. برایش نوشتم: دارم شهید می شوم! زودتر بیا.

بسم الله رفتم توی مخاطبین. صفحه را بالا و پایین کردم تا رسیدم به اسمش. زدم روی تماس. حالا داشت آهنگِ پیشوازش توی گوشم زنگ می زد...کربلا منتظر ماست بیا تا برویم...همین دیروز بود داشتیم با هم در مورد سفرِ اربعین پارسال صحبت می کردیم. خاطراتِ توی راه، از موکب ها گرفته تا چای عراقی و بعد رسیده بودیم به خاطره ی سه روزه ی کربلا. همین دیروز بود که نشسته بودیم توی دفتر و چشمم روی کاغذِ ثبت نامِ کاروانِ امسال گشت. می گفتند فلانی! ما داریم می رویم، تو نمی آیی؟ باز یاد روز بعدترش افتادم. صحبت از آمدن و نیامدن شده بود. گفتم مشکلات است دیگر. می خواست دلداری ام بده